Toegankelijkheid begint niet bij techniek, maar bij empathie - Blogs

Online en offline toegankelijkheid: twee werelden, één mindset

Als we het over toegankelijkheid hebben, denken veel mensen meteen aan twee totaal verschillende dingen.
Offline: rolstoelhellingen, automatische deuren, brede gangen.
Online: alt-teksten, contrast, toetsenbordnavigatie.

Maar hier komt de twist:
👉 het zijn geen twee werelden.
👉 het is dezelfde manier van denken, vertaald naar een andere omgeving.

En juist dát wordt nog te vaak gemist.

Toegankelijkheid begint niet bij techniek, maar bij empathie

Of je nu een gebouw binnenloopt of een website bezoekt:
je stelt jezelf onbewust dezelfde vragen.

• Kan ik hier makkelijk naar binnen?
• Begrijp ik waar ik moet zijn?
• Word ik geholpen of tegengewerkt?
• Voel ik me welkom?

Offline snappen we dit steeds beter.
Online… lopen we nog vaak achter.

Wat websites kunnen leren van fysieke toegankelijkheid

In de fysieke wereld accepteren we geen onnodige drempels meer.
Waarom online dan nog wel?

1. De drempel bij de ingang

Offline: een trap zonder helling sluit mensen uit.
Online: een website die alleen met een muis te bedienen is, doet precies hetzelfde.

👉 Toetsenbordnavigatie = digitale helling.

2. Bewegwijzering

Offline: duidelijke borden, pictogrammen, logische routes.
Online: heldere navigatie, voorspelbare menu’s, duidelijke koppen.

👉 Als mensen moeten zoeken, gaat het fout. Altijd.

3. Licht en contrast

Offline: slechte verlichting maakt een ruimte onveilig.
Online: te weinig kleurcontrast maakt tekst onleesbaar.

👉 Wat je niet ziet, kun je niet gebruiken.

4. Personeel dat helpt

Offline: iemand die je vriendelijk de weg wijst.
Online: duidelijke foutmeldingen, hulpteksten en feedback.

👉 “Er ging iets mis” is géén hulp. Nooit geweest ook.

Wat fysieke ruimtes kunnen leren van het web

En nu draaien we ’m om, want dit werkt twee kanten op 👀

1. Testen met echte mensen

Online testen we steeds vaker met gebruikers.
Offline gebeurt dat nog veel te weinig.

👉 Loop eens met iemand met een beperking door je gebouw.
Je ziet dingen die je nooit meer kunt ont-zien.

2. Iteratief verbeteren

Websites worden continu aangepast.
Gebouwen? Vaak pas na klachten.

👉 Toegankelijkheid is geen eindpunt, het is onderhoud.

3. Begrijpelijke taal

Op websites praten we steeds meer in duidelijke taal.
Offline zie je nog steeds bordjes waar niemand iets van snapt.

👉 “Verboden toegang voor onbevoegden” vs.
👉 “Alleen personeel, sorry!”

Raad eens wat beter werkt 😉

De grootste gemene deler: inclusieve mindset

Dit is misschien wel de belangrijkste conclusie:

Toegankelijkheid gaat niet over regels,
maar over hoe je naar mensen kijkt.

Niet:

• “Ze moeten zich maar aanpassen”

Maar:

• “Wat hebben mensen nodig om mee te kunnen doen?”

En dát geldt overal:

• Op straat
• In een gebouw
• Op een website
• In een webshop
• In een formulier
• In een betaalproces

Waarom dit juist nú belangrijk is

• De samenleving wordt diverser
• De wetgeving is strenger
• Verwachtingen van gebruikers stijgen
• En uitsluiting wordt steeds zichtbaarder

Organisaties die dit snappen, lopen voorop.
Niet alleen maatschappelijk, maar ook commercieel.

Tot slot: toegankelijkheid is geen project, maar een houding

Of je nu een pand ontwerpt of een platform bouwt:
👉 toegankelijkheid is geen checklist
👉 het is een manier van kijken

Wie dat begrijpt, bouwt betere dingen.
Voor iedereen.